«Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις» π.Στέφανου Αναγνωστόπουλου

“Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν…”

.

από το ΒΙΒΛΙΟ : ΄΄ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ΄΄

ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κάποιος ιερεύς, προ του 1940, καθώς μου διηγείτο ένας εγγονός του, πήγε ένα πρωινό, πού ήταν γιορτή, στην Εκκλησία, για να λειτουργήσει. Τα καντήλια ήταν όλα σβηστά, γιατί από κάποιο σπασμένο τζάμι έμπαινε αέρας. Τα είχε σβήσει όλα, ακόμα και το ακοίμητο καντήλι. Στενοχωρήθηκε ο παππούλης, γιατί ήταν ευλαβής. Ψάχνεται για σπίρτα, δεν είχε. Κοιτάζει στο παγκάρι, κοιτάζει στα ντουλάπια, ψάχνει από δω, ψάχνει από κει; δεν βρίσκει τίποτα. Του ‘ρθαν δάκρυα στα μάτια, γιατί έπρεπε να πάει πάλι πίσω στο σπίτι. Ήταν όμως  χειμώνας, έβρεχε, φυσούσε δυνατός αέρας, παγωμένος βοριάς, επικρατούσε μεγάλη κακοκαιρία…

Ξαφνικά λοιπόν, γυρίζει πίσω του, κοιτάζει…το θυμιατό ήταν αναμμένο! ‘ Υπήρχαν μέσα κάρβουνα

ολοκόκκινα! (Την παλαιά εποχή είχαν κάρβουνα. Τα πρόλαβα κι εγώ βέβαια. Είχαμε ένα μικρό μαγκάλι, άναβε ο καντηλανάφτης από πολύ πρωί τα κάρβουνα, κοκκίνιζαν αυτά και παίρναμε έπειτα με τη μασιά, βάζαμε στο θυμιατό και πάνω σ’ αυτό ρίχναμε το θυμίαμα.) Αφού είδε λοιπόν το θυμιατό αναμμένο και το κοίταζε με έκπληξη, έβαλε ένα χαρτάκι, το άναψε, μ’ αυτό άναψε ένα κερί και με το κερί άναψε πρώτα το ακοίμητο καντηλάκι και υστέρα όλα τ άλλα καντήλια.

Κάθε τόσο γύριζε και κοίταζε το θυμιατό. και έλεγε: 

-Μπρε, μπρε, μπρε, τι θαύματα κάνει ο Θεός! Όταν θέλει, κάνει θαύματα!… τι θαύμα ήταν πάλι τούτο!

Ήρθε κατοπινό ψάλτης, άρχισε ο Όρθρος, το θυμιατό παρέμενε ολοκόκκινο! Στην ένάτη ωδή, την” Τιμιωτέραν”, το παίρνει για να θυμίαση και βλέπει μέσα από το θυμιατό να βγαίνουν ευώδεις στήλες καπνού, σαν να είχε ρίξει μέσα θυμίαμα!

— Μα, εγώ, λέει, δεν έβαλα θυμίαμα! Κύριε, ελέησον! Τέλος πάντων, είπε, και, γυρνώντας προς την Αγία Τράπεζα, πρόσθεσε: ·

– Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις!

Σε λίγο ήρθε ο εγγονός του.

– Μην το πειράξεις, του λέει, καθόλου το θυμιατό. Άφησε το έτσι, γιατί ο Θεός ό,τι θέλει κάνει, αγοράκι μου, ό,τι θέλει κάνει!…

—Καλά, παππού, είπε το παιδάκι.

Όσες φορές λοιπόν χρειάστηκε να θυμιατίσει από την Πρόθεσι μέχρι το τέλος της Θείας Λειτουργίας, το θυμιατό ήταν ολοκόκκινο, με αναμμένα τα κάρβουνα και πάντοτε έτοιμο για θυμιάτισμα- έβγαζε από μόνο του και μπροστά στα μάτια του εγγονού θυμίαμα ευώδες! Μόλις το έπαιρνε, έβγαιναν ευωδέστατοι καπνοί μυρίων αρωμάτων, οι όποιοι απλώνονταν σε ολόκληρο τον Ναό. Όλος ο Ναός ευωδίαζε!

Έκανε εντύπωση και στους χριστιανούς και, όταν τελείωσε ή Θεία Λειτουργία, του έλεγαν:

— “Ε, παπα μου, πού το βρήκες αυτό το καλό θυμίαμα;

Στον εγγονό του είπε τα εξής: — Μην το πεις πουθενά, μόνο όταν πεθάνω. Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει!…

Αυτά έλεγε ο παπα Γιάννης από τον Τσεσμέ…

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Για τις ανακοινώσεις του Σεπτεμβρίου πατήστε εδώ

Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι 

γιατί τον αγαπώ

Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ’ αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται,

δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου.

Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι,

δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

 Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Χριστέ και Παναγιά ..!

Τόσοι στίχοι καὶ τόσες ρίμες· τόσες μελωδίες καὶ τόσες φωνές σὲ ἐπίκλιση τοῦ οὐρανοῦ. ʼἌσματα καὶ τραγούδια, δημοτικὰ καὶ λαϊκά, ἔντεχνα (μὰ καὶ ἄτεχνα)· ἀνθρώπινα κελαηδήσματα ποὺ τὸν ἔρωτα μελωδοῦν, καὶ τὸ ἄδικο ἀντιμάχονται· ποὺ τὴ χαρὰ κοινωνοῦν, καὶ τὴ θλίψη παρηγοροῦν· ποὺ τὴ μοίρα ξορκίζουν, καὶ τὸ θάνατο ὑπερβαίνουν. 

 Τραγούδια τοῦ λαοῦ μας ποὺ χώρεσαν σὲ στίχους, ἀβίαστα καὶ ἀνεπιτὴδευτα, τοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα καὶ τῆς Παναγίας τὴ χάρη. 

ʼὈχι, δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα λαὸ ἅγιο· ἀφοῦ πάθη κουβαλᾶ κι ἀδυναμίες, ὅπως κάθε λαός, ὅπως κάθε ἄνθρωπος. Ἀποτέλεσε ὅμως διαχρονικά, ἕνα λαὸ ποὺ ἔπελεξε στὸ συλλογικό του βίο νὰ θέσει ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς, ὡς κέντρο σταθερό , τὸ θεῖο καὶ τὸ ἱερό. Σήμερα ποὺ τοῦτο τὸ κέντρο χάνεται φοβάμαι, πὼς μαζὶ μὲ τʼ ἄλλα, θὰ στερηθοῦμε καὶ τὰ τραγούδια ἐκεῖνα, ποὺ θὰ μποροῦσαν στὸ μέλλον νὰ μᾶς συγκινὴσουν ἀληθινά.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

ΠΗΓΗ

''Ποτέ δέν είναι ἀργά γιά ἕνα νέο ξεκίνημα..'' ~ Aγίου Πορφυρίου

Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου

Ὁ Γέροντας μοῦ μιλοῦσε, ὄχι γιά κάποια ἀποσπασματική καλή μας προσπάθεια, 

ἀλλὰ γιὰ ἕνα ἀποφασιστικό, ὁριστικὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν παλιὰ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας στὴν καινούργια ζωὴ τῆς ἁγιότητας, κατὰ τὴν ὁποία ἐμεῖς ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ὁ Χριστὸς ἐν ἡμῖν...

...καί γι’ αὐτό τό πέρασμα χρειαζόταν νά δώσουμε ὅλες μας τίς δυνάμεις. 

Μιὰ φορὰ μὲ ρώτησε: ” Δὲ μοῦ λές, γιὰ νὰ σπουδάσει κανεὶς δικηγόρος, πόσα χρόνια χρειάζονται;”. Τοῦ ἀπάντησα. Μὲ ξαναρώτησε: “Γιὰ νὰ σπουδάσει χημικός, μηχανικός, γιατρός, πόσα χρόνια χρειάζονται;”

Τοῦ ἀπάντησα ἀναλόγως, ἀπορώντας γιὰ τὴ φύση τῶν ἐρωτήσεών του. 

Κι ὁ Γέροντας κατέληξε: “Ἐμεῖς, γιὰ νὰ σπουδάσουμε, γιὰ νὰ μάθουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόσουμε;”. 

Κατάλαβα τί ἐννοοῦσε καί ντράπηκα νά τοῦ ἀπαντήσω.

Τί νὰ τοῦ πῶ; Ὅτι οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς πιστοὺς εἴμαστε ράθυμοι, χλιαροί, “ἐρασιτέχνες χριστιανοί”; Τὸ ἤξερε... 

Καὶ μοῦ τὸ εἶπε: “Δὲν γίνεται κανεὶς χριστιανὸς μὲ τὴν τεμπελιά. Χρειάζεται δουλειά, πολλὴ δουλειά”. Ὁ ἴδιος ἦταν ὑπόδειγμα, χωρὶς νὰ αὐτοπροβάλλεται. 

Εἶχε ἀφιερώσει μὲ ζῆλο, ὅλα τὰ χρόνια τῆς μακρᾶς ζωῆς του στὸ νὰ σπουδάζει καὶ νὰ ζεὶ τὸν Χριστό. Ἦταν ἐργατικός, σωματικὰ καὶ πνευματικά, καὶ ἤθελε νὰ μεταδώσει τὴν φιλεργία καὶ στοὺς ἄλλους.

Πίστευε ὅτι ἡ ἀργία ὁδηγεῖ στὴν ἀκηδία καὶ αὐτὴ σὲ πολλὲς ἀρρώστιες, ψυχικὲς καὶ σωματικές.

Συνιστοῦσε τὴν ἐργασιοθεραπεία. Ἰδιαίτερα σὲ ὅσους εἶχαν ἀποδιοργανωθεῖ καὶ ἀπελπισθεῖ.

Γιὰ τὸν Γέροντα, ποτὲ δὲν ἦταν ἀργὰ γιὰ ἕνα νέο ξεκίνημα. 

Θεωροῦσε μάλιστα τὴν διάψευση τῶν κοσμικῶν ἐλπίδων καὶ τὴ συντριβὴ τοῦ ἐγωισμοῦ σὰν τὴν καλύτερη προϋπόθεση γι’ αὐτὸ τὸ ξεκίνημα. Ἤθελε γιὰ ὅλους μας νὰ βροῦμε κάποιο δρόμο. 

Ἂν δέν μποροῦμε νά κάνουμε κάτι ἀπό ἐδῶ, ἂς ἀρχίσουμε ἀπό ἀλλοῦ. 

Τὸ σημαντικότερο ἦταν νὰ ἀρχίσουμε. Νὰ μὴ μένουμε ἀργοί...

“Ἂν δὲν μπορεῖς μ’ αὐτό, ἀρχίνα μὲ τὸ ἄλλο καὶ ἡ φόρα ποὺ θὰ πάρεις θὰ σὲ κινητοποιήσει καὶ στὰ ἄλλα”. 

“Ὅλα ἀλλάζουν μὲ τὸν κόπο, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα. Μὴν ἀφήνεις τὴν εὐχή. ”

Ἁπλά, ἀβίαστα, παρακάλα θερμὰ γιὰ ὅλους. Θὰ τοὺς ὠφελεῖς μὲ τὴν προσευχὴ, ὄχι μὲ λόγια. Ἂν σὲ ρωτήσουν, πὲς ταπεινά: ‘Έτσι σκέπτομαι. Πάλι, ὅπως νομίζετε... ”

‘Ἀπό τό βιβλίο: Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου

ΠΗΓΗ

Η τελευταία φωτογραφία του Αγίου Παΐσιου.

Η τελευταία φωτογραφία του Αγίου Παΐσιου. Εδώ τελειώνει η ζωή, εδώ και η πνοή μου, εδώ το σώμα θα θαφτή, θα χαίρη κι η ψυχή μου. Ο Άγιός μου κατοικεί, αυτό είναι τιμή μου. Πιστεύω Αυτός θα λυπηθή την άθλια ψυχή μου. Θα εύχεται στον Λυτρωτή νάχω την Παναγιά μαζί μου. 

Μοναχός Παΐσιος Αγιορείτης». Τις Πρεσβείες του Αγίου να έχουμε.

Είσαι εγωιστής; Σκέψου και πες μου.

Είσαι εγωιστής;
Σκέψου και πες μου. Με το χέρι στη καρδιά. Είσαι;
‘’Μα υπάρχει και καλός εγωισμός…’’
Όχι φίλε μου. Τίποτα καλό δεν υπάρχει στον εγωισμό… Αυτή είναι μια καραμέλα, που μάθαμε να πιπιλάμε από μικροί, απλά γιατί μας βολεύει.
Το ‘’εγώ’’ και το ‘’εμείς’’, δεν πάνε μαζί. Δεν γίνεται. Είναι από τη φύση τους πράγματα αντίθετα. Όπου υπάρχει το ‘’εγώ’’ απουσιάζει το ‘’εμείς’’. Και όπου απουσιάζει το ‘’εμείς’’, απουσιάζει η αγάπη. Και σε ένα μέρος που δεν υπάρχει αγάπη, δεν μπορεί να υπάρξει, τίποτα καλό.
Για πες λοιπόν; Είσαι εγωιστής;
Δεν είναι εύκολο να το παραδεχτεί κανείς. Το ξέρω από μένα. Παλεύω καθημερινά να κρυφτώ από τον εαυτό μου. Βαθιά μέσα μου όμως ξέρω. Και η γνώση αυτή πονάει. Γιατί μου υπενθυμίζει το πόσο λάθος βαδίζω στη ζωή, μου υπενθυμίζει πως πρέπει να αλλάξω. Και πονάει πολύ η ρημάδα η αλλαγή. Το ξερίζωμα του εγωισμού πονάει…
Είσαι εγωιστής;
Απάντησε. Με το χέρι στη καρδιά.
Είμαι σίγουρος, πως βαθιά μέσα σου ξέρεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Γιατί νηστεύουμε; Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Ε­μείς οι Χρι­στια­νοί πρέ­πει να νη­στεύ­ου­με πάν­το­τε, μα πε­ρισ­σό­τε­ρο την Τε­τάρ­τη, για­τὶ που­λή­θη­κε ο Κύ­ριος και την Πα­ρα­σκευ­ή, για­τὶ σταυ­ρώ­θη­κε. Ομοί­ως και τις Τεσ­σα­ρα­κο­στές, κα­θὼς ενο­μο­θέ­τη­σαν οι Ά­γιοι Πα­τέ­ρες να νη­στεύ­ου­με, για να νε­κρώνου­με τα πά­θη και να τα­πει­νώ­νου­με το σώ­μα.
Ε­δώ, πώς πη­γαί­νε­τε; Φυ­λά­γε­τε τις Τεσ­σα­ρα­κο­στές, Χρι­στια­νοί μου; Αν είστε Χρι­στια­νοί, πρέ­πει να τις φυ­λά­γε­τε.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός († 24 Αυγούστου)

(Φωτ. : Ο άγιος Κοσμάς όπως ήταν)

Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό -Γέροντας Ισίδωρος ο Τυφλός

''Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ; Αν ο Θεός στο επιτρέπει αυτό, είναι επειδή είναι προς όφελος της σωτηρίας της ψυχής σου!

Τι πράγματα είναι αυτά; Για κοίτα με στο πρόσωπο. Πως με βλέπεις εμένα; Με βλέπεις δυστυχισμένο, λυπημένο; Χαρούμενο δεν με βλέπεις; Εγώ είμαι εκ γενετής τυφλός. Και δοξάζω την Παναγία γιατί έτσι κάνω λιγότερες αμαρτίες...''

~ Γέροντας Ισίδωρος ο Τυφλός της Ιεράς Μονής Φιλοθέου

Κάποτε ένας προτεστάντης είπε σε έναν Ορθόδοξο Ιερέα:

Κάποτε ένας προτεστάντης είπε σε έναν Ορθόδοξο Ιερέα:

Εμείς κάνουμε ορφανοτροφεία, γηροκομεία,συναυλίες, ελεημοσύνες..... Εσείς οι Ορθόδοξοι τί κάνετε; Και του απάντησε εκείνος: Θεία Λειτουργία! που γεμίζει δωρεάν τον Παράδεισο και αδείαζει την κόλαση! Αυτό κάνει η Εκκλησία, αδείαζει την κόλαση και γεμίζει τον Παράδεισο. Συντηρεί τον κόσμο κάνοντας Θεία Λειτουργία! Αγρυπνάει τη μέρα, αγρυπνάει και τη νύχτα. Κάθε νύχτα αιώνες τώρα. Πόσοι Άγιοι βγαίνουν από τα εικονοστάσια τους και συντρέχουν τους ανθρώπους! Πόσα Μοναστήρια λειτουργούν ολονύκτιες λειτουργίες! Πόσα χέρια σηκώνονται και πόσα δάκρυα χύνονται υπέρ όλου του κόσμου!

Μια Μαρία έφυγε. Μια Παναγία ήρθε !

Μέσα στον χωροχρόνο υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στιγμάτισαν την ιστορία. Μερικοί απ’ αυτούς άφησαν πίσω έργα σκότους και καταστροφής, λόγους μίσους και εγωισμού, φέρανε δυστυχία, πείνα, θάνατο. Μερικοί άλλοι άφησαν πίσω έργα αγαθά και δημιουργικά, λόγους αγάπης και συγχώρεσης, φέρανε χαρά, ευημερία και ανάπτυξη.
Μέσα στον χωροχρόνο μας ελάχιστοι άνθρωποι αναγνωρίζονται απ’ όλους. Ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που αναγνωρίζονται ως άνθρωποι με φως, με πνευματική διαύγεια, με μεγαλείο ψυχής, με θεϊκή ταπείνωση που το άγγιγμά τους στον κόσμο τούτο άνθισε γαλήνη και ειρήνη.

 Ένας όμως άνθρωπος τους ξεπέρασε όλους.

Ένας άνθρωπος έγινε η Μάνα της Ζωής, έγινε ο Άνθος του ουρανού, έγινε Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ. Ένας άνθρωπος έζησε τόσο αθόρυβα και όμως προκάλεσε τέτοιο "εύηχο σαματά".  Ένας άνθρωπος, μια γυναίκα, ξεπέρασε κάθε ανδρικό κατόρθωμα. Ένας άνθρωπος βάσταξε τόσο πόνο. 

 Ένας άνθρωπος έζησε τόσο καθαρά, αμόλυντα.
Και το όνομά της, Μαρία. Μια Μαρία (που σημαίνει "πέλαγος") έγινε ο άνθρωπος που έκανε τον Θεό Άνθρωπο και κατέστησε δυνατό να γίνει ο άνθρωπος θεός.
Ποιος άλλος έχει συμβάλει κατά τέτοιο τρόπο όσο αυτή, η Μαρία; Ποιος άνθρωπος μπορεί να συγκριθεί μαζί της; Ποιος άλλος μπορεί να σταθεί δίπλα της σ’ αυτό το κοσμοσωτήριο έργο που επιτέλεσε και επιτελεί;
Κι όμως αυτή στέκεται ταπεινά ως κόρη υπάκουη στο Κύριό της. Στέκεται χωρίς απαιτήσεις, χωρίς προσδοκίες αναγνώρισης, χωρίς να αναζητά κολακείες. Το μόνο που θέλει είναι να ευαρεστεί τον Υιό της, τον Θεό της.
Τι φοβερό; Δεν μπορεί η ανθρώπινη λογική να τ’ αντέξει.

Να είσαι η μάνα του Θεού!!! 

Να είσαι αυτή που θήλαζες τον Σωτήρα! 

Να είσαι αυτή που χτένιζες, που τάιζες, που καθάριζες, που χάιδευες, που νανούριζες, που νουθετούσες, που συζητούσες για ώρες ατέλειωτες με τον Άναρχο, τον Άπειρο, τον Δημιουργό Θεό.
Να ποια είναι η Μαρία, η Υπεραγία Θεοτόκος. 

Τόσο αγαθή που σκήνωσε μέσα της η Αγάπη.

 Τόσο απλή που γέννησε την Αγάπη.

 Τόσο ταπεινή που κι αυτή αγάπησε όσο κανείς και γι’ αυτό πόνεσε όσο κανείς.
Παναγία. 

Έτσι την ξέρουμε, έτσι την τιμούμε. Μα πάντα θα είναι η προσιτή Μαρία για όλους μας. Πάντα θα παραμένει η κόρη από την Ναζαρέτ που έδωσε στο κάλλος άλλη υπόσταση και βάθος. Και ενώ είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών παρά ταύτα θα συνεχίζει να παραμένει μια μάνα που πάντα συμπονά, που πάντα ακούει, που πάντα προστατεύει, που πάντα εύχεται για όλους μας.

Η Παρθένος Μαρία φεύγει από τον κόσμο τούτο και γίνεται πλέον η Μαρία όλων μας, η Μάνα όλων μας. Η Παναγία παίρνει την θέση της στον ουρανό ώστε να αγκαλιάζει από εκεί πιο άνετα ολάκερη την γη.
Όχι κάποιος βασιλιάς ή στρατηλάτης, όχι κάποιος πολιτικός ή πλούσιος, όχι κάποιος επιστήμονας ή φιλόσοφος, όχι κάποιος θρυλικός ήρωας ή γενναίος καινοτόμος αλλά μια απλή γυναίκα έγινε η πηγή της Σωτηρίας μας, έγινε το φθαρτό μέσο που αφθαρτοποίησε την ανθρώπινη φύση μας.
Μια Μαρία έφυγε. Μια Παναγία ήρθε.
Γι' αυτό χαιρόμαστε, γι' αυτό εορτάζουμε, γι' αυτό δακρύζουμε, γι' αυτό ευτυχούμε, γι' αυτό ειρηνεύουμε...
Μια Μαρία κοιμήθηκε. Μια Παναγία γεννήθηκε.

ΠΗΓΗ