25 Φεβρουαρίου 2020

Τέσσερα πράγματα ὑπάρχουν, ποὺ ἂν ἔχει ὁ ἄνθρωπος τὸ ἕνα ἀπὸ αὐτά...




Τέσσερα πράγματα πάρχουν, πο ν χει νθρωπος τ να π ατά, οτε ν μετανοήσει μπορε, οτε κα δέχεται τν προσευχή του Θεός.
    Πρτον, ἐὰν περηφανεύεται.

    Δεύτερον, ἐὰν δν χει γάπη.

    Τρίτον, ἐὰν κατακρίνει ατν πο πέφτει σ μαρτία κα

    Τέταρτον, ἐὰν εναι μνησίκακος.


γίου ωσφ το Βρυεννίου

23 Φεβρουαρίου 2020

Κυριακή της Απόκρεω -Τι είναι τελικά η Δευτέρα Παρουσία;;



Όπως γνωρίζουμε πριν από περίπου 2000 χρόνια πραγματοποιήθηκε η πρώτη παρουσία του Χριστού στη γη. Και πως έγινε; Αθόρυβα, ταπεινά, κάτω από τον έναστρο ουρανό, μέσα σε μία μικρή φάτνη σε μία σπηλιά, γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία.
Η Δευτέρα του Παρουσία όμως δεν θα γίνει πάλι με αυτό τον τρόπο. Πώς θα γίνει; Μας το λέγει και ο ίδιος ο Χριστός: «ταν δ λθ  υἱὸς το νθρώπου ν τ δόξ ατο κα πάντες ο γιοι γγελοι μετ᾿ ατο, τότε καθίσει π θρόνου δόξης ατο» (Ματθ. 25,31). Θα έρθει λοιπόν όχι αθόρυβα, αλλά με όλη Του την δόξα και όχι μόνο αυτό αλλά ενώ τότε την πρώτη φορά μόνο λίγοι άνθρωποι κατάλαβαν την έλευσή του, οι μάγοι και οι ποιμένες, τώρα στην Δευτέρα του έλευση θα «συναχθούν μπροσθεν ατο πάντα τ θνη».
Εάν αγαπητοί μου δεν γνωρίζαμε τίποτα από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ή τα θεόπνευστα συγγράμματα των Πατέρων και θέλαμε να μάθουμε περί της Δευτέρας Παρουσίας θα μας δημιουργούταν η εντύπωση ότι η Δευτέρα Παρουσία είναι το Τέλος του Κόσμου, ότι είναι η καταστροφή των πάντων. Και για του λόγου το αληθές μπορείτε ψάξετε και στο internet για να δείτε το πώς παρουσιάζεται η Δευτέρα Παρουσία ακόμα και από Ορθόδοξους, επίσης από κινηματογραφικές ταινίες, από βιβλία, από άρθρα τα  πάντα (σχεδόν) παρουσιάζουν την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού σαν κάτι το κακό, σαν το τέλος, σαν την καταστροφή της ανθρωπότητας.

Κι όμως δεν είναι έτσι. Πρέπει σαν νοήμονες –αλλά και σαν χριστιανοί- άνθρωποι να σκεφτούμε: Ο Θεός τελικά έφτιαξε τον κόσμο αυτό για να τον καταστρέψει; Φυσικά και ΌΧΙ.
 Ο Θεός έφτιαξε αυτόν τον κόσμο «λίαν καλώς» δηλαδή πολύ καλό και όχι τέλειο. Όμως του έδωσε την δυνατότητα να τελειοποιηθεί και αυτό ακριβώς θα γίνει στην Δευτέρα του Έλευση ή αλλιώς στην Δευτέρα Παρουσία Του.
Η Ημέρα λοιπόν εκείνη, η στιγμή εκείνη που ο Χριστός θα ξαναέρθει με Δόξα δεν είναι το Τέλος αλλά ουσιαστικά η Αρχή του κόσμου, δεν είναι η καταστροφή των πάντων αλλά ουσιαστικά η ανακαίνιση, η εξέλιξη των πάντων τα οποία πλέον θα τελειοποιηθούν εν Χριστώ.
Η φοβερή όντως εκείνη ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα είναι η στιγμή που όλα θα πάρουν το πραγματικό τους νόημα, διότι όλα θα περάσουν μέσα από την Παρουσία του Χριστού η οποία θα ανακαινίσει τους πάντες και τα πάντα.
Το πότε θα γίνει; Κανείς δεν γνωρίζει, ούτε και οι άγγελοι. ΚΑΝΕΙΣ!!! (και ευτυχώς, διότι αν ξέραμε πότε θα γίνει, ουαί και αλοίμονό μας...)



Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

21 Φεβρουαρίου 2020

ΤΑ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ




Ποιά είναι, πότε και γιατί τελούνται:
Μέσα στην ιδιαίτερη μέριμνά της για τους κεκοιμημένους, η αγία Ορθόδoξη Εκκλησία μας έχει καθορίσει ξεχωριστή ημέρα
της εβδομάδος γι α
τούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.
Όπως η Κυριακή είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου, έτσι και το Σάββατο είναι η ημέρα των κεκοιμημένων, για να
τους μνημονεύουμε και να έχουμε (επι)κοινωνία μαζί τους. Σε κάθε προσευχή και ιδιαίτερα στις προσευχές του Σαββάτου ο πιστός μνημονεύει τους οικείους, συγγενείς και προσφιλείς, αλλά ζητά και τις προσευχές της Εκκλησίας γι α
τούς.
Στο δίπτυχο (χαρτάκι), που φέρνουμε μαζί με το πρόσφορο για τη θεία Λειτουργία, αναγράφονται τα ονόματα των ζώντων και των κεκοιμημένων, τα οποία μνημονεύονται.
Σε ετήσια βάση η Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα Ψυχοσάββατα. Το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την
Κυριακή της Πεντηκοστής.Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει το εξής νόημα:
Η επομένη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει την συμπάθεια και την μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει στην
Επουράνια Βασιλεία Του.
Με το δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση
και τα γενέθλια (επί γης) γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή. Μέσα στη μία Εκκλησία περιλαμβάνεται η στρατευομένη εδώ στη γη και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς.
Ο λόγος που τα καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ
τι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο
εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί σε ηλικία η στην ξενιτιά η στην θάλασσα η στα όρη και τους κρημνούς η και μερικοί, λόγω πτωχείας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσύνων, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι εθέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των απ α
ἰῶνος ευσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών». Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς τον θάνατο, «διεγειρόμεθα προς
μετάνοιαν».
Η ωφέλεια από τα μνημόσυνα.
Σύμφωνα με ομόφωνη αγιοπατερική μαρτυρία την οποία επιβεβαιώνει η αδιάκοπη εκκλησιαστική παράδοση αιώνων, οι ευχές  για τους νεκρούς θεσπίστηκαν από τους Αγίους Αποστόλους.
Η θέσπιση αυτή έχει δύο βασικά θεμέλια:
α) την έννοια της Εκκλησίας ως κοινωνίας αγίων, που αποτελείται όχι μόνο από τους ζωντανούς αλλά και τους «κεκοιμημένους» χριστιανούς και
β) την πίστη στην μεταθανάτια ζωή, την ανάσταση και την τελική κρίση. Ήδη στις Αποστολικές Διδαχές βρίσκεται η διάκριση των μνημοσύνων σε «τρίτα», «ένατα», «τεσσαρακοστά» και ενιαύσια» (ετήσια), ανάλογα με το χρόνο τελέσεώς τους από την ημέρα του θανάτου.
Πολλοί συμβολισμοί των επιμέρους μνημοσύνων αναφέρονται από τους πατέρες. Οι κυριότεροι είναι οι εξής: Τα «τριήμερα» συμβολίζουν την Ανάσταση του Κυρίου μετά την τριήμερη παραμονή
Του στον τάφο και τελούνται με την ευχή ν
ναστηθε και ο νεκρός στην ουράνια βασιλεία. Τα «εννιάμερα» τελούνται για τα εννέα τάγματα των αΰλων αγγέλων, με την ευχή να βρεθεί κοντά τους η άϋλη ψυχή του
νεκρού. Τα «τεσσαρακονθήμερα» τελούνται για την Αναλήψη του Κυρίου, που έγινε σαράντα μέρες μετά την Ανάστασή Του, με την ευχή να «αναληφθεί» και ο νεκρός, να συναντήσει το Χριστό στους ουρανούς
και να ζήσει για πάντα μαζί Του. Τα «ετήσια», τέλος, τελούνται την επέτειο ημέρα του θανάτου, σε ανάμνηση των γενεθλίων του νεκρού, καθώς, για τους πιστούς χριστιανούς, ημέρα της αληθινής γεννήσεως
είναι η ημέρα του σωματικού θανάτου και της μεταστάσεως στην αιώνια ζωή. Μνημόσυνα, αντίστοιχα με τα παραπάνω, τελούνται τον τρίτο, έκτο και ένατο μήνα από την ημέρα του θανάτου («τρίμηνα», «εξάμηνα», «εννεάμηνα»).
Την μεγαλύτερη ωφέλεια στους νεκρούς την προξενεί η τέλεση της θείας ευχαριστίας στη μνήμη τους, γιατί τότε, με τις μερίδες τους στο άγιο δισκάριο, «ενώνονται αόρατα με το Θεό και επικοινωνούν
μαζί Του και παρηγορούνται και σώζονται και ευφραίνονται εν Χριστώ» (άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης).
Πηγές:agstefanos.blogpsot.com- users.uoa.gr

18 Φεβρουαρίου 2020

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΣΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΘΗΛΕΩΝ.

                Με τη χάρη του Θεού πραγματοποιήθηκε προσκυνηματική εκδρομή 
με το μέσο κατηχητικό σχολείο θηλέων της ενορίας μας την Κυριακή 
16 Φεβρουαρίου 2020. Προορισμός μας ήταν η Τρίπολη.     
            
Αρχικά επισκεφθήκαμε το σπήλαιο Κάψια ένα από τα 10 πιο αξιόλογα σπηλαία 
της ελληνικής επικράτειας με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, 
θαυμάζοντας την σπάνια ομορφιά του!         
           
Στη συνέχεια κάναμε βόλτα στο κέντρο της ιστορικής Τρίπολης 
(στην πλατεία του Άρεως) όπου δεσπόζει το άγαλμα 
του γέρου του Μοριά-του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη!

Μετά τη βόλτα μας και το μεσημεριανό μας φαγητό επισκεφθήκαμε την ιστορική Ιερά  Μονή Επάνω Χρέπας σε υψόμετρο 1300μ. και προσκυνήσαμε 
την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Επανωχρεπίτισσας
 που δεσπόζει στο τέμπλο.

Με τη χάρη του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου 
όλα κύλησαν ευλογημένα!



17 Φεβρουαρίου 2020

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ! ΕΧΕΙΣ ΚΑΙΡΟ!


Ένας όσιος γέροντας είδε κάποτε ένα δράμα παράξενο. Σε μας φαίνεται παράξενο· επειδή δεν έχει σχέση με την δική μας συνηθισμένη καθημερινότητα και εμπειρία.
Κατά οικονομία Θεού, είδε μια συνέλευση δαιμόνων! Μια δαιμονική σύναξη. Αισθητά.
Είδε να συζητούν μεταξύ τους τα δαιμόνια, πώς θα καταφέρουν να οδηγήσουν αποτελεσματικότερα τους ανθρώπους στην απώλεια. Είδε λοιπόν, ότι σηκώθηκε ένα δαιμόνιο και είπε:
- Εγώ προτείνω να υποβάλλουμε συνεχώς στους ανθρώπους λογισμούς απιστίας· να τους σπείρουμε αμφιβολίες για την ύπαρξη του Θεού. Να τους πείσουμε ότι δεν υπάρχει.
"Ένα άλλο σηκώθηκε και έλεγε:
-Εγώ προτείνω, πρώτος στόχος μας να είναι, να τους κάνουμε να πιστέψουν, ότι δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή· παράδεισος και
κόλαση· αιώνια ζωή και κρίση.
-Εγώ προτείνω -έλεγε ένα άλλο-: Κύρια φροντίδα μας να είναι, πώς να τους ρίχνουμε σε πορνείες και σε μοιχείες· σε σαρκικές
αμαρτίες -φοβερές καταστάσεις, πού αποξενώνουν τελείως τον άνθρωπο από τον Θεό· και τον κάνουν, να μην έχει όρεξη, ούτε να
σκεφθεί για Θεό και αιώνια ζωή.
Στο τέλος σηκώθηκε ένα, πού μέχρι τότε δεν είχε μιλήσει καθόλου και λέει:
- Εγώ προτείνω, να τους λέμε ότι υπάρχει μεν ό Θεός· υπάρχει και ή αιώνια ζωή· και ή κρίση· και ή ανταπόδοση· αλλά ότι για μετάνοια έχουν καιρό· να μη βιάζονται. Να αναβάλλουν!
Τότε σηκώθηκαν όλα τα δαιμόνια και το χειροκρότησαν με ενθουσιασμό· το αγκάλιασαν και το συγχάρηκαν για την ευρημα-
τικότητα του και την εξυπνάδα του.
Πόσο είναι φοβερός ο κίνδυνος αυτής της παγίδας! Όχι μόνο γιατί είναι άδηλο το τέλος του ανθρώπου, αλλά και επειδή έτσι
συνηθίζει ο άνθρωπος στην αμαρτία και δεν αλλάζει εύκολα. Και έστω και αν ακόμη ζήσει χίλια χρόνια, δεν αλλάζει! Την κα-
ταλαβαίνει βέβαια την ανάγκη της αλλαγής· και την συναισθάνεται· αλλά δεν αλλάζει.
Ή χειρότερη παγίδα του διαβόλου είναι ή αναβλητικότητα.
Ό Θεός να μας δίνει σύνεση και φρόνηση· να μην γινόμαστε θύματα του διαβόλου.


15 Φεβρουαρίου 2020

Στα χέρια του Ιερέα βρίσκεται η ζωή μας !



Όταν έμπαινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ η Παναγία μας, κρατώντας στην αγκαλιά της βρέφος 40 ημερών τον Ιησού, μαζί με τις άλλες μητέρες που έρχονταν εκεί για να καθαριστούν μετά τον τοκετό και να παρουσιάσουν τα πρωτότοκά τους παιδιά, κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει κάτι το ξεχωριστό σ’ αυτό το παιδί! Μόνο ένας, ο πρεσβύτης Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, έτρεξε να υποδεχτεί Εκείνον που τόσα χρόνια περίμενε πρώτα να δει με τα σωματικά του μάτια κι έπειτα να πεθάνει…
Η πολυπόθητη στιγμή είχε φτάσει! Πήρε στα χέρια του το βρέφος, τον Ιησού, και ζήτησε από το Θεό τώρα πια να πεθάνει, αφού είδαν τα μάτια του το σωτήρα όλου του κόσμου, το Χριστό!

Κι αυτή η συγκλονιστική στιγμή ζωντανεύει στο διάβα των αιώνων κάθε φορά που ένα αντρόγυνο φέρνει στο Ναό το νεογέννητο παιδί της, για να “σαραντίσει” όπως λέμε, για να διαβάσει, δηλαδή, ο ιερέας ειδικές ευχές στη μητέρα του παιδιού και να πιάσει στα χέρια του, όπως και τότε ο Πρεσβύτης Συμεών, το μικρό παιδί…
Στα χέρια του Ιερέα! Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα; 
Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του! Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι. Θα εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών “Νυν απολύεις με Δέσποτα” και θα το παραδώσει στη μητέρα του.
Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της άλλης Μάνας, της Εκκλησίας! Πάλι θα πιάσει στα χέρια του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια, όχι μόνο τρεις φορές, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν και κάνουν μερικοί, αλλά πολλές φορές, πάλι έχοντας στο χέρι του τη λαβίδα θα του μεταδίδει τη θεϊκή τροφή… Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού κι όχι το μελάκι ή το χρυσό δοντάκι, όπως πάλι εντελώς ανόητα λένε κάποιοι στα παιδιά, αλλά τον ίδιο το Χριστό, ολοζώντανο, θα βάζει με το τίμιο χέρι του ο ιερέας στο στόμα του παιδιού, για να συγχωρούνται οι αμαρτίες του και να ζει αιώνια! Γιατί τέτοια είναι αυτή η ζωή, η νέα ζωή που πήρε με το βάπτισμα, αιώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ημερομηνία λήξεως!

Κι όσο θα μεγαλώνει θα το μάθει ο νονός ή η νονά του, ότι όταν θα λερώσει με τις αμαρτίες, τις κακίες, τις ζήλειες, τα ψέματα, τις κλεψιές, της ψυχής το λευκό φόρεμα, που απέκτησε με τη Βάπτισή του, τότε πάλι θα τρέξει στον ιερέα! Για να του ομολογήσει τα σφάλματά του, με ειλικρίνεια και μετάνοια πραγματική, για ν’απλώσει πάλι κι εκείνος μετά με το χέρι του το πετραχήλι πάνω του, να του διαβάσει τη συγχωρητική ευχή, να τον σκεπάσει ολόκληρο η Χάρη του Θεού!

Όταν έρθει η ευλογημένη ώρα του γάμου, πάλι ο ιερέας θα πιάσει τα χέρια των νέων πια κι ώριμων παιδιών μας, θα τα ευλογήσει εξ ονόματος του ίδιου του Χριστού, Εκείνου που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά και ενώνει τα διαιρεμένα και θα τα ενώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ώστε κανένας να μην  μπορεί να μπει ανάμεσά τους, κανένας να μην μπορεί να χωρίσει αυτό το αντρόγυνο. Με τα χέρια του πάλι θα στεφανώσει το γαμπρό και τη νύφη, για τον αγώνα που έκαναν να φθάσουν αγνοί μέχρι το γάμο, θα τους δώσει αργότερα να πιουν κρασί από το κοινό ποτήρι, με τα χέρια του  ύστερα θα τους σύρει στο χορό του Ησαΐα, στο χορό της γαμήλιας χαράς! 

Και λίγο πριν τελειώσει το μυστήριο του γάμου, πάλι με τα χέρια του θ’αναλάβει τα στέφανά τους και θα χωρίσει τα χέρια τους, βάζοντας ανάμεσά τους το Ευαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτογχρόνως, ότι μόνο αν ο Χριστός παραμένει ανάμεσά τους κι αγωνιστούν για να εφαρμόζουν όλες τις ημέρες της ζωής τους το λόγο Του, θ’ αξιωθούν να πάρουν και τα στεφάνια του Παραδείσου, τη μεγάλη κείνη ημέρα και την επιφανή!


Κι αν το παιδί μας δεν πάρει το δρόμο του γάμου κι αποφασίσει να αφιερωθεί “ψυχή τε και σώματι” στο Θεό, τότε πάλι στα χέρια του Ιερέα θα δώσει τρεις φορές το ψαλίδι για τον κείρει μοναχό! Τα χέρια του ιερέα θα τον ντύσουν τα μοναχικά ενδύματα! Κι αν προχωρήσει και στην ιεροσύνη, τα χέρια του Αρχιερέα τώρα θα του μεταδώσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που θεραπεύει τα ασθενή και τα ελλείποντα αναπληρώνει! Θα τον ντύσουν τα ιερατικά άμφια, θα του παραδώσουν στα δικά του χέρια την “καλήν παρακαταθήκην”, το Σώμα του Χριστού, που θα του ζητήσει ο ίδιος ο Χριστός την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας Του!

Τέλος, όταν θα έρθει η ώρα να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας εδώ στη γη και να τ’ανοίξουμε στην άλλη ζωή, στην ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ο ιερέας θα πάρει με τα χέρια του το χώμα να ραντίσει το άψυχο πια σώμα μας, λέγοντας τα λόγια του ίδιου του Θεού “γη ει και εις γην απελεύση”, χώμα είσαι δηλαδή και πάλι στο χώμα γυρνάς, θα ρίξει πάνω μας το λάδι η το κρασί και θα βάλει στο στόμα μας έναν κέρινο μικρό σταυρό, για να βρεθεί στα χείλη μας η καλή απολογία όταν θα συναντήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό…

Πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια σημασία δεν έχουν για τη ζωή μας, και την εδώ και την πέρα του τάφου, τα χέρια του Ιερέα! Γι’αυτό να τα φιλούμε ευλαβικά! Να τα ασπαζόμαστε αναλογιζόμενοι κάθε φορά τα πάρα πολλά που χρωστούμε σ’αυτά τα χέρια!


Και να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας και για τους αρχιερείς μας αδελφοί! Όπως κι εκείνοι υψώνουν νύχτα και ημέρα τα χέρια τους στις δικές τους προσευχές και μεταφέρουν τις προσευχές μας στο Θεό, τα αιτήματά μας, τα βάσανά μας, τα προβλήματά μας, το καθετί που μας απασχολεί, έτσι κι εμείς να μην ξεχνάμε να ζητάμε γι’αυτούς το φωτισμό, τη δύναμη, τη χάρη, την προστασία του Θεού… Γιατί μεγάλο έργο και βαρύ αναλογεί στον καθένα τους!

Κι ακόμη, να προσευχόμαστε ν’ αναδεικνύει κι άλλους εργάτες στον αμπελώνα Του ο Κύριός μας, γιατί ο θερισμός είναι πολύς και οι εργάτες ολίγοι! Γιατί οι χώρες είναι έτοιμες για θερισμό, γιατί διψάνε οι ψυχές των ανθρώπων για Χριστό, γιατί κι άλλα πρόβατα έχει, που δεν έχουν ακόμη ποιμένα, γιατί είναι έτοιμο το δείπνο Του στη  Βασιλεία των ουρανών και πρέπει να γεμίσουν όλες οι θέσεις!

13 Φεβρουαρίου 2020

-Δε φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε πάντα...



-Δε φταίω, κυρία, μην κοιτάτε έμενα. Mε ρώτησε ή Νάντια καί της απάντησα.
-Σας παρακαλώ, παιδιά, μή μιλάτε...
-Μόνο εμείς μιλάμε; Τίς άλλες δύο μπροστά δέν τίς βλέπετε, κυρία-,
-Ναι, κι εκείνες κι εσάς σάς παρακαλώ νά σταματήσετε...γιατί ενοχλείτε την τάξη.
-Εγώ πάντως δέ φταίω...
-Είναι ή τρίτη φορά πού έρχεσαι καθυστερημένος. Τήν επομένη θά πάρεις απουσία την πρώτη ώρα...
-Δε φταίω, κύριε, ειχε...
-Είχε κίνηση στό δρόμο. Πετάχτηκε κάποιος κι όλοι γέλασαν, γιατί ήξεραν πώς ό Σπύρος μενει άπεναντΐ άπό τό σχολείο...
-Είχε... κλειδώσει τήν πόρτα ό φύλακας... καί μέχρι νά ξεκλειδώσει...

-Αν ερχόσουν στήν ώρα σου, ή πόρτα θά ήταν άνοιχτή.
-Ή μάνα μου άργησε νά με ξυπνήσει... δε φταίω εγώ...
-Τήν ώρα τοΰ διαγωνίσματος τά βιβλία είπαμε νά βρίσκονται στην τσάντα... Γιάννη.
-Δεν εχω βιβλίο, κυρία...
-Κι αύτό πώς βρίσκεται κάτω άπό τό θρανίο σου, άνοιχτό;
-Έκανα... επανάληψη, στό διάλειμμα...
-Μά κάτι είπα, πριν αρχίσουμε...
-Δε σάς ακόυσα, κυρία. τϊ φταίω εγώ?
-Δε φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε πάντα...
-Κοιτάξτε, κοιτάξτε κυρία... τί γράφει τό θρανίο μου... δέν μπορώ νά τά βλέπω...
-Ελα στό πρώτο θpαvio τώρα, Νίκο, καί στό διάλειμμα θa τά σβήσουμε...
Ό Νίκος άρχισε νά μαζεύει τά πράγματά του μουρμουρίζοντας... ή τάξη άρχισε νά σχολιάζει ψιθυρίζοντας, ή δασκάλα άρχισε νά σκέπτεται πώς θα τιμωρήσει τήν τόσο σοβαρή αταξία... όταν άπό τό τελευταίο θpαvio ό Δημήτρης, μέ κατακόκκινο πρόσωπο καί φωνή λίγο τρεμουλιαστή καί σιγανή στήν αρχή, σταθερή καί δυνατή όμως στή συνέχεια, άρχισε νά λέει:
-«Εγώ έγραψα τά λόγια αυτά στό θρανίο... Ζητώ συγγνώμη, άπό τό Νίκο, άπό όλα τά παιδιά κι άπό σάς, κυρία... Έγώ φταίω...».
Ό Νίκος κοίταζε ξαφνιασμένος.Ή κυρία ξέχασε τήν τιμωρία. Τά παιδιά σταμάτησαν τόν ψίθυρο κι ό Δημήτρης δέν ένοιωθε πιά φόβο, ντροπή καί ταραχή.
Μιά πρωτόγνωρη, γλυκιά γαλήνη έφεραν στήν τάξη καί στήν καρδιά του οί δυό τόσο σπάνιες λέξεις πού βγήκαν άπ τό στόμα του:
«Εγώ φταίω».

11 Φεβρουαρίου 2020

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

Με εντυπωσιακή συμμετοχή, πραγματοποιήθηκε 
την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου το απόγευμα στον ιερό ναό μας, 
εκδήλωση προς τιμήν της μητέρας. Κάθε  χρόνο κατά την εορτή της Υπαπαντής 
του Κυρίου, στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου που αγκαλοφορεί το νήπιο Ιησού 
στο ναό του Σολομώντος, τιμώνται όλες οι Ελληνίδες ορθόδοξες  χριστιανές 
μητέρες για την ανεκτίμητη θυσιαστική προσφορά τους 
στην οικογένεια,στην κοινωνία και το έθνος. 

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η ενορία μας, με ομιλία 
από εκπαιδευτικό μέσης εκπαίδευσης και πολύτεκνη μητέρα, 
με μια ωραία προβολή, με τραγούδια και ποιήματα που παρουσιάστηκαν 
από αντιπροσωπεία κοριτσιών των ενοριακών μας συνάξεων εκδήλωσε τιμή, σεβασμό και αγάπη σε κάθε ιερό πρόσωπο, που γίνεται συνδημιουργός του Θεού 
και διαμορφώνει στην αγκαλιά της μια υγιή προσωπικότητα ώστε να καταστεί 
άξιο μέλος της κοινωνίας και πολίτης της ουράνιας Βασιλείας  του Θεού.














Στο τέλος της εκδήλωσης ο π. Χρυσόστομος προσέφερε ένα συμβολικό δώρο - θυμιατήρι για να υπενθυμίζει το μεγάλο όπλο της προσευχής σε αυτή την υψηλή ευλογημένη αποστολή που τις έταξε ο Θεός.