Τί σημαίνει ἡ εὐχή ‘’Εἰρήνη πᾶσι…’’.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Ὁ ἱερέας ἀπό τοῦ ὕψους τῆς καθέδρας τοῦ θρόνου εὔχεται στό ἐκκλησίασμα εἰρήνη, μιμούμενος τόν Κύριο τῆς καθέδρας, ὁ ὁποῖος κατά τήν ἀνάληψή του στόν οὐρανό μᾶς ἄφησε καί μᾶς μετέδωσε τήν εἰρήνη του (Ἱω. 14,27).

Ἡ ἀπόκρισις τοῦ λαοῦ ‘’καί τῷ Πνεύματί σου’’, δηλώνει τό ἑξῆς: Μᾶς ἐδωσες,  Κύριε, εἰρήνη καί τήν ὁμόνοια μεταξύ μας. Δῶσε μας, ὅμως, καί τήν εἰρήνη, γιά νά ἔχουμε ἀδιαίρετη ἕνωση μέ σένα, ὥστε, εἰρηνεύοντας μέ τήν βοήθεια τοῦ Πνεύματός σου, πού ἔβαλες μέσα μας στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας, νά μείνουμε ἀχώριστοι ἀπό τήν δική σου ἀγάπη.

Το τέλος της ζωής του αγίου Παΐσιου

Μετά το 1993 άρχισε να παρουσιάζει αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα».

Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Γέροντας Παΐσιος βγαίνει για τελευταία φορά από το Όρος και πηγαίνει στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί μένει για λίγες μέρες και ενώ ετοιμάζεται να φύγει ασθενεί και μεταφέρεται στο Θεαγένειο, όπου του γίνεται διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο γέροντας χειρουργείται.

Παρότι η ασθένεια δεν σταμάτησε (παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ), ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοινώνουν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) ο γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του.

Τελικά την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 (με το νέο ημερολόγιο) και ώρα 11:30 το βράδυ την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιον Όρος.

Το απόγευμα εγινε γνωστό ότι ο γέροντας είχε περάσει πιά στην αιωνιότητα.

Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

Πνευματική Παρακαταθήκη του αγίου Παΐσιου

Άγιε Παΐσιε, η Αγια Σοφιά μας...

Πλησιάζει η γιορτή σου.
Εκείνες οι ατέλειωτες ουρές ευλάβειας στον τάφο σου , ο κόσμος που τον ζήλεψα γιατί περίμενε κοντά σου, δεν ξέρω αν φέτος θα είναι εκεί καθώς τώρα πια κρατούμε αποστάσεις....Λες και ήμασταν ποτέ κοντά!
Όπως και νάχει, ακόμη και από το σπίτι, εμείς εκεί θα είμαστε γιατί δεν έχουμε άλλη ελπίδα απ'αυτή των Αγίων και επειδή στο δικό σου μνήμα κάποτε κλάψαμε, "κολλήσαμε" και δεν θέλαμε να φύγουμε, ουρλιάξαμε τον πόνο μας σφίγγοντας στα δόντια την σιωπή, χαιδέψαμε το χώμα κι'εσύ χαμογέλασες εντός μας ξαστεριά.
 Γέροντα θέλω να σου πω για την Αγια Σοφιά.
Στα χέρια σου την ακουμπάμε. Δείξ΄την στον Θεό, σε παρακαλούμε, και μίλησέ Του, γιατί εμείς μούτρα δεν έχουμε να το κάνουμε, τέτοια κουμάσια που είμαστε.
Συγνώμην για τον τρόπο που μιλάω αλλά μας πρέπει και χειρότερος...
Άγιέ μου θέλω πολλά να σου πω αλλά τα υπόλοιπα μπροστά στο εικονοστάσι, τις νύχτες που το καλοκαίρι θα μένει έξω από το σπίτι και η Πόλη θα στέκεται απέναντι και θα μας κοιτά στα μάτια. Και τους δυο:Εσένα με ελπίδα κι'εμένα με παράπονο.

πηγή

Πως μας πολεμάει το .... ταγκαλάκι;;;

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

– Έναν άνθρωπο που δεν κάνει λεπτή εργασία στον εαυτό του, ό σατανάς τον πολεμάει;
– Ό σατανάς δεν πάει σε έναν άχρηστο άνθρωπο, αλλά πάει σε έναν αγωνιστή, για να τον πειράξη και να τον αχρηστέψη.
Δεν χάνει τον καιρό του να κάνη λεπτή εργασία σε κάποιον που δεν κάνει λεπτή εργασία.
Στέλνει σ’ αυτόν που ράβει με σακκορράφα, διάβολο με σακκορράφα.
Σ’ αυτόν που κάνει λεπτό εργόχειρο, στέλνει διάβολο που κάνει λεπτό εργόχειρο.
Σ’ αυτόν που κάνει πολύ ψιλό κέντημα, στέλνει διάβολο για πολύ ψιλή εργασία.
Σ’ αυτούς που κάνουν χονδρή δουλειά στον εαυτό τους, στέλνει χονδρό διάβολο.
Στους αρχαρίους στέλνει, αρχάριο διάβολο.
Οι άνθρωποι που έχουν λεπτή ψυχή, πολύ φιλότιμο και είναι ευαίσθητοι, χρειάζεται να προσέξουν, γιατί βάζει και ό διάβολος την ουρά του και τους κάνει πιο ευαίσθητους, και μπορεί να φθάσουν στην μελαγχολία η ακόμη – Θεός φυλάξοι – και στην αυτοκτονία.
Ο διάβολος, ενώ εμάς τους ανθρώπους μας βάζει να πηγαίνουμε κόντρα στον πλησίον μας και να μαλώνουμε, ό ιδιος ποτέ δεν πάει κόντρα.
Τον αμελή τον κάνει πιο αμελή, τον αναπαύει με τον λογισμό:
«Το κεφάλι σου πονάει, είσαι αδιάθετος, δεν πειράζει και αν δεν σηκωθής για προσευχή».
Τον ευλαβή τον κάνει πιο ευλαβή, για να τον ρίξη στην υπερηφάνεια, ή τον σπρώχνει να αγωνισθή περισσότερο άπό τις δυνάμεις του, ώστε να αποκάμη και να αφήση μετά όλα τα πνευματικά του όπλα και να παραδοθή ό πρώην πολύ αγωνιστής.
Τον σκληρόκαρδο τον κάνει πιο σκληρόκαρδο, τον ευαίσθητο υπερευαίσθητο.
Και βλέπεις πόσοι άνθρωποι, άλλοι γιατί έχουν κάποια ευαισθησία και άλλοι γιατί έχουν κλονισθή τα νεύρα τους, ταλαιπωρούνται με αϋπνίες και παίρνουν χάπια η βασανίζονται και χαραμίζονται στα νοσοκομεία.
Σπάνια να δης σήμερα άνθρωπο ισορροπημένο.
Έγιναν μπαταρίες οι άνθρωποι.
Οι περισσότεροι είναι σαν να έχουν ηλεκτρισμό.
Όσοι μάλιστα δεν εξομολογούνται, δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, έχουν έναν δαιμονικό μαγνητισμό, γιατί ό διάβολος έχει εξουσία επάνω τους.
Λίγοι άνθρωποι, είτε αγόρια είτε κοπέλες είτε ηλικιωμένοι είναι, έχουν ένα βλέμμα γαλήνιο.
Δαιμονισμός!
Ξέρεις τι θα πη δαιμονισμός;
Να μην μπορής να συνεννοηθής με τον κόσμο....

Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κάθε μέρα πού ξυπνοῦσε, ἔκανε μία σύντομη προσευχή πού ἔλεγε: Πήγαινε Χριστέ καί σήμερα μπροστά μας!

Ὁ Χριστός εἶπε, ὅποιος θέλει ἄς μέ ἀκολουθήσει. Ἀλλά ἐμεῖς, πᾶμε μπροστά ἀπό τό Θεό, νομίζοντας ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα ἀπό Αὐτόν ἤ πᾶμε δίπλα Του, γιά νά Τοῦ ὑποδείξουμε, λές καί ὁ Θεός ἔχει ἀνάγκη ἀπό τίς δικές μας ὑποδείξεις.
Δέν ἀκολουθοῦμε τό Χριστό, δέν Τόν βάζουμε μπροστά μας καί δέν Τόν ἐμπιστευόμαστε, γι΄ αὐτό καί ἡ ζωή μας γέμισε βάσανα καί τραγωδίες. Καί ἄν δέν ἔχουμε ὁδηγό τό Χριστό, τότε ὁπωσδήποτε, θά ἔχουμε ὁδηγό τόν διάβολο. Δέν ὑπάρχει μέση κατάσταση. Αὐτοί πού ζοῦν τή ζωή τους, ὅπως αὐτοί θέλουν, θά χάσουν τήν ψυχή τους, γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύσουμε τή ζωή αὐτή καί ταυτόχρονα νά σώσουμε καί τήν ψυχή μας. Δέν συνδυάζονται αὐτά τά πράγματα....

ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου

πηγή

Με τις θλίψεις έχεις πνευματική ωφέλεια - Δημήτριος Παναγόπουλος

Μόνο στις θλίψεις, μόνο στον πόνο, μόνο στην αρρώστια, μόνο στην εγκατάλειψη, εκεί είναι η ψυχική ωφέλεια.

Όταν τα πράγματα κυλούνε ομαλά, όλα είναι μπόσικα.
Το νερό που τρέχει από το λάστιχο, για να πάει ψηλά πρέπει να πιεστεί. Όταν δεν πιέζεται, δεν πηγαίνει ψηλά. Είναι πλαδαρό και χύνεται κάτω... Όταν όμως πιεστεί, τρυπάει τον τοίχο!
Έτσι ακριβώς πρέπει να πιεστεί και ο άνθρωπος από τα γεγονότα και τις θλίψεις στην ζωή του, για να έχει πνευματική ωφέλεια, να προσευχηθεί και να ζητήσει βοήθεια από τον Θεό. Εξάλλου οι θερμότερες προσευχές γίνονται στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής μας.
Με τις θλίψεις και τους πειρασμούς, καθαρίζεται η ψυχή του ανθρώπου. Είναι σαν το χρυσό, που το βάζουν στο καμίνι για να «καθαριστεί» και να γίνει 24 καρατίων.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Εμπορεύσατε τη ζωή σας για να κερδίσετε την Βασιλεία των Ουρανών.

Η Παναγία όσο ζούσε, δεν έκανε ποτέ συγκατάθεση σε καμμία αμαρτία! Μόνο ένα λογισμό είχε στη ζωή της: Να σκέφτεται, να υμνεί και να αγαπά το Χριστό και να ποιεί το θέλημά Του.
Μέσα της προσεύχονταν ακαταπαύστως. Η καρδιακή της προσευχή, δεν έχει μέτρο συγκρίσεως. Είναι κάτι ακατανόητο για τους ανθρώπους, ακόμα και για τους αγγέλους! Γι' αυτό είναι πρύτανης όλων των καθηγητών της νοεράς προσευχής.
Η Παναγία μία ζωή ήταν σιωπηλή. Και λίγο πριν φύγει από τούτο τον κόσμο, έκανε μόνο μία και μοναδική διδασκαλία. Είπε το εξής:
- Η ζωή είναι εμπόριο και ο άνθρωπος μοιάζει με έμπορο. Μακάριος είναι εκείνος, που θα εμπορευτεί σωστά το χρόνο της ζωής του! Εμπορεύσατε τη ζωή σας όπως είπε ο Υιός Μου, για να κερδίσετε την Βασιλεία των Ουρανών.
Με τον χρόνο λοιπόν άλλοι εξαγοράζουν - κάνοντας έργα μετανοίας - την Βασιλεία των Ουρανών και άλλοι εξαγοράζουν με τον χρόνο - κάνοντας αμαρτίες - την κόλασή τους.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

H θυσία της Άννας και το δίλημμα ελευθερίας, που της έβαλε ο Χριστός την ώρα του πνιγμού...

Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός εκτυλίχτηκε στα νερά του Σαρωνικού στα τέλη του 20ου αιώνα. Το αφηγήθηκε μια απ' τις πιο εκλεκτές μαθήτριες του Οσίου Πορφυρίου, η οποία επρόκειτο να γίνει Μοναχή.

Σ' ένα από τα παραθαλάσσια προάστεια της Αττικής, θα γίνονταν κολυμβητικοί αγώνες γυναικών. 

Θα έπαιρνε μέρος και μια εξαιρετική κοπέλα, η Άννα, η οποία ήταν πρωταθλήτρια στην κολύμβηση, συγγενής και φίλη της μαθήτριας του Οσίου. 

Στους αγώνες θα συμμετείχε επίσης και μία άλλη φίλη της Άννας, η οποία είχε και εκείνη μεγάλη επίδοση σ' αυτό το άθλημα. 

Πρέπει να τονιστεί, ότι η Άννα, εκτός από την εξαιρετική της επίδοση στην κολύμβηση, είχε μιά πολύ καλλιεργημένη ψυχή. 

Ήταν θεοσεβής, ευγενής, γενναιόψυχη. 

Όλοι την αγαπούσαν!

Την ημέρα των αγώνων πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί στο καθορισμένο μέρος. 

Μεταξύ αυτών και οι γονείς των δύο κοριτσιών. 

Όταν οι αγώνες ξεκίνησαν και οι αθλήτριες ξανοίχτηκαν βαθιά στη θάλασσα, προπορευόταν αισθητά η Άννα. 

Από πίσω της κολυμπούσε η φίλη της.
Ξαφνικά, η Άννα με την άκρη του ματιού της βλέπει την κοπέλα να χάνεται μέσα στα νερά, είχε πάθει κράμπα! 

Αμέσως, με την φιλαλληλία που την διέκρινε, εγκαταλείπει τον αγώνα και κατευθύνεται προς το μέρος της. 

Δυστυχώς όμως οι παρατηρητές του αγώνα δεν αντιλήφθηκαν αμέσως το συμβάν. 

Όταν πλησίασε η Άννα, η φίλη της είχε χάσει πλέον τις δυνάμεις της. 

Στην προσπάθειά της μάλιστα να σωθεί, την έπιασε απ' το λαιμό και βυθίστηκαν και οι δύο. Όταν τελικά πήραν είδηση απ' την ακτή και έσπευσαν κοντά τους, τις βρήκαν και τις δύο νεκρές! 

Εύκολο είναι να φανταστεί κανείς, το θρήνο που έγινε απ' τους γονείς, αλλά και απ' όλον τον κόσμο, ειδικά για την Άννα, την ηρωίδα αυτή της αγάπης. 

Πρώτευε στην κολύμβηση, πρώτευσε και στο μεγαλειώδες άθλημα της αυτοθυσίας, για την σωτηρία του πλησίον! 

Εφάρμοσε τα Θεϊκά λόγια του Κυρίου...

Η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε την ηρωική πράξη της Άννας, δίνοντας το βραβείο στη μητέρα της.

Εκείνη όμως κλονίστηκε! 

Ήταν απαρηγόρητη και κινδύνευε η ψυχή της. 

Τότε επενέβη αποφασιστικά η πνευματική θυγατέρα του Οσίου Πορφυρίου. 

Την παρηγόρησε, την στερέωσε στην Πίστη και με την θερμή προσευχή της στο Θεό η πονεμένη γυναίκα ειρήνευσε, φωτίστηκε και έφθασε στο σημείο να δοξάζει τον Θεό, για την ηρωίδα και μάρτυρα κόρη που της χάρισε.

Η Άννα, η αγία αυτή ψυχή, βλέποντας, με τον τρόπο που μόνο ο Θεός γνωρίζει, τη βοήθεια που πρόσφερε στη μητέρα της η φίλη της και μαθήτρια αυτή του Γέροντα, θέλησε να την ευχαριστήσει. 

Και, το θαυμαστό έγινε!

«Ήταν μεσημέρι», αφηγήθηκε η μαθήτρια του Οσίου Πορφυρίου, 
«δεν κοιμόμουν, ήμουν σε τελείως φυσική κατάσταση, οπότε ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του δωματίου μου και μπαίνει ολόφωτη, Θεϊκά όμορφη, μ' ένα γλυκύτατο χαμόγελο η Άννα! 

Στην αρχή ταράχτηκα, αμέσως όμως, Θεία χαρά και αγαλλίαση με πλημμύρισε. 

Έμεινα άφωνη να την κοιτάζω. 

Τότε ακούστηκε η φωνή της ειρηνική και γλυκιά. 

Μου είπε:

– Πήρα άδεια απ' τον Κύριο να έρθω, να σ' ευχαριστήσω που βοήθησες την μητέρα μου.

Σε παρακαλώ να της πεις, πως εγώ θα μπορούσα να σωθώ. 

Γνώριζα τον τρόπο ν' απελευθερωθώ από τα χέρια της φίλης μου, αλλά δεν θα είχα τη δύναμη να βγω μόνο εγώ στην ακτή και ν' αντικρίσω τη μητέρα της (!!) 

Επίσης, πες της, πως δεν υποφέραμε. 

Σ' εκείνες τις δύσκολες στιγμές μας παρουσιάστηκε ο Κύριός μας, ο Χριστός μας. Χαμογελώντας Θεϊκά, μας είπε: 

"Εάν θέλετε, εγώ θα σας στείλω πίσω, στην επίγεια ζωή. Τι θέλετε, να γυρίσετε πίσω ή να έρθετε μαζί μου;» 

Και εμείς διαλέξαμε να πάμε μαζί Του! 

Κανείς δεν μπορεί να δει την Θεϊκή Του ομορφιά και αγάπη και να προτιμήσει κάτι άλλο, αδελφή μου. 

Μετά πρόσθεσε με περισσότερη ακόμη αγάπη: - Για το καλό που μου έκανες, θα σου πω και εγώ ένα μυστικό τ' Ουρανού.
Έρχονται πολλοί άνθρωποι πάνω καλοί και ενάρετοι. Αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, οικογενειάρχες και πιστεύουν, ότι θα πάρουν την πρώτη θέση στον Ουρανό.
Η πρώτη θέση όμως ανήκει σ' αυτούς, που θυσιάζουν τη ζωή τους για τους άλλους! 

Σ' αυτούς που μιμούνται το Χριστό στην θυσία!Αυτά είπε και έγινε άφαντη, αφήνοντάς μου μια απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση...»

«Η πρώτη θέση στον Ουρανό είναι γι' αυτούς που θυσιάζουν τη ζωή τους για τον πλησίον!...»

πηγή